Πρόσφατα Νέα

Αριστοτέλης

Σημείωση

Η ιστορία του Συλλόγου από την ίδρυσή του μέχρι το 1993 αναφέρεται στο βιβλίο «ΕΚΑΤΟΝΤΑΕΤΗΡΙΔΑ» - 1903 - 2003 - εκατό χρόνια δημιουργικού βίου και αδιάλειπτης προσφοράς, Θεσσαλονίκη 1993, σελ. 45-68, 129-163 και 202-217.

Δραστηριότητες

Ίδρυση

Ο Παγχαλικιδικός Σύνδεσμος Θεσσαλονίκης «Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ –αυτό ήταν αρχικά το όνομά του –ιδρύθηκε το 1903, με το άναμμα του Μακεδονικού Αγώνα, αλλά νομιμοποιήθηκε το 1909, μετά την επανάσταση των Νεοτούρκων, με την έγκριση του καταστατικού του. Ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος του Συλλόγου ο φωτισμένος Πολυγυρινός γιατρός Γεώργιος Παπανικολάου-Σκωτ.

Διοικητικά Συμβούλια 1903-2012

Καταστατικό

Το πρώτο Καταστατικό που μας σώθηκε εκδόθηκε το 1914. Ακολούθησαν τέσσερις τροποποιήσεις: 1928, 1951, 1971 και η τελευταία το 2005 (απόφ. 10722/29-7-2005 πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης).

Διάβασέ το

Ανακοίνωση

Βαλαβάνης Βασίλης

Μνήμη Βρασίδα Κυργιαφίνη

pdf

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΜΑΣ
ΒΡΑΣΙΔΑ ΚΥΡΓΙΑΦΙΝΗ.  1937-2008

Βρασίδας ΚυργιαφίνηςΣτις 11 Νοεμβρίου 2009 συμπληρώνεται ένας χρόνος από την ημέρα που ο πρόεδρός μας, Βρασίδας Κυργιαφίνης, έφυγε για πάντα από κοντά μας. Έτσι, χωρίς καμιά προειδοποίηση, χωρίς κανένα σημάδι, ξαφνικά, το παγερό πρωινό της αποφράδας εκείνης ημέρας, ο Σύλλογός μας έχασε τον πολύτιμο ηγέτη του, που για 15 ολόκληρα χρόνια τον οδηγούσε από επιτυχία σε επιτυχία. Έχασε τον οραματιστή και ταυτόχρονα το δημιουργό των μεγάλων έργων, που θα μαρτυρούν στους αιώνες τη μεγάλη, την ανυπέρβλητη προσφορά του προς το Σύλλογο, τη Χαλκιδική, την Ελλάδα. Στο άκουσμα του ξαφνικού θανάτου του πάγωσαν οι ψυχές των χιλιάδων φίλων που τον γνώρισαν. Πάγωσε ολόκληρη η Χαλκιδική, την οποία είχε υπηρετήσει ως εκπαιδευτικός, ως συνδικαλιστής, ως αντινομάρχης και από το 1993 μέχρι την ημέρα του θανάτου του, ως πρόεδρος του Παγχαλκιδικού Συλλόγου. Πολύς ο πόνος, πολύ το δάκρυ. Χιλιάδες τον συνόδευσαν στην τελευταία του κατοικία μέσα σε ένα βουβό θρήνο. Πραγματικό λαϊκό προσκύνημα η κηδεία του. Και το ερώτημα που πλανιόταν αμέσως μετά την πρώτη ζάλη: Ποιος θα αναπλήρωνε το μοναδικό, τον προικισμένο, το χαλκέντερο, το χαρισματικό ηγέτη που επί 15 χρόνια εργαζόταν νύχτα και μέρα για τις εκδηλώσεις, για τις δράσεις και τα μεγάλα έργα που εκείνος εμπνεύσθηκε και δημιούργησε ή δρομολόγησε τη δημιουργία τους τους; Η λύση δεν άργησε να βρεθεί. Ο Βρασίδας χωρίς να το αντιληφθεί είχε ήδη δημιουργήσει άξιους συνεχιστές. Και αυτοί δεν ήταν άλλοι από τους συνεργάτες του στο δ.σ.. Φωτισμένοι από το πνεύμα του και επηρεασμένοι από το μεράκι και την ορμή του, με φιλότιμο και δύναμη ανασκουμπώθηκαν, άδραξαν το τιμόνι και το σκάφος του Συλλόγου, χωρίς σχεδόν καθόλου κλυδωνισμούς, συνέχισε την πορεία του. Λέγεται πως άξιος ηγέτης είναι αυτός που αφήνει διαδόχους για τη συνέχιση του έργου του. Και ο Βρασίδας ήταν μεγάλος ηγέτης, αφού το έργο του συνεχίζεται όπως ό ίδιος οραματίστηκε. Η τακτική γενική συνέλευση που συνήλθε στις 11-1-2009 τίμησε ιδιαίτερα τη μνήμη του . Ονόμασε την κεντρική αίθουσα του Συλλόγου ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΣΤΙΑ ΒΡΑΣΙΔΑΣ ΚΥΡΓΙΑΦΙΝΗΣ και το νέο δ.σ.που προέκυψε από τις εκλογές, πραγματοποίησε (18-2-2009) στην αίθουσα αυτή συγκινητική ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΙΜΗΣ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗΣ για τον αείμνηστο Βρασίδα, με αναφορές στην προσωπικότητα και την προσφορά του, με προβολή ταινίας με εικόνες από τη ζωή του, με ανάγνωση αποσπασμάτων από τα έργα του, με κατάλληλα τραγούδια από τη χορωδία, με αποκάλυψη της χάλκινης μεγάλης πλάκας με την επιγραφή ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΣΤΙΑ ΒΡΑΣΙΔΑΣ ΚΥΡΓΙΑΦΙΝΗΣ και δίπλα τοποθετημένη μεγάλη φωτογραφία του τιμωμένου και με απονομή τιμητικής πλακέτας στη χήρα του εκλιπόντος. Η όλη τελετή έκλεισε με το ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ Κλείσαμε όλοι στις καρδιές μας το μεγάλο μας φίλο και υποσχόμαστε να τον θυμόμαστε για πάντα.

Τα έργα του
Σήμερα που τελούμε το ετήσιο μνημόσυνό του και έχουμε στα χέρια μας το νέο έντυπο του Συλλόγου, τον ΠΑΓΧΑΛΚΙΔΙΚΟ ΛΟΓΟ, θεωρούμε σκόπιμο να αναφέρουμε συντομότατα τα μεγάλα που έπραξε ο Βρασίδας, τα οποία του έδωσαν το χαρακτηρισμό ΜΕΓΑΛΟΣ. Κατ΄ αρχήν ο Βρασίδας παρέλαβε το 1993 τον Παγχαλκιδικό Σύλλογο και τον ανέδειξε. Αμέσως άρχισε τη δράση. Πολλοί πίστεψαν στις αγνές προθέσεις του, είδαν το μεράκι του, στρατεύθηκαν ως μέλη και συνεργάτες και το αποτέλεσμα δεν άργησε να φανεί. Ο Παγχαλκιδικός από σωματείο σφραγίδα, έγινε ονομαστός, απέκτησε κύρος, αναγνώριση, καταξίωση. Πάνω από πεντακόσιες εκδηλώσεις μετριούνται στη 15ετία του. Εκδρομές, εθνικοί εορτασμοί, περιηγήσεις, ημερίδες για θέματα υγείας και εθνικά θέματα, διαλέξεις από επώνυμους επιστήμονες, παρεμβάσεις για θέματα γενικού ενδιαφέροντος που αφορούσαν στα συμφέροντα της Χαλκιδικής, δημοσιεύσεις, εκδόσεις, βιβλιοπαρουσιάσεις, εκδηλώσεις αλληλεγγύης, χοροί, συνεστιάσεις, βραδινά, εορτές, φιλικά δείπνα ανάδειξαν το Σύλλογο, ένωσαν τα μέλη, τα ωφέλησαν και μαζί ωφέλησαν και τον τόπο.

Όμως τρία είναι τα μεγάλα έργα που ξεχωρίζουν. Και τα τρία τα οραματίστηκε ο ίδιος, τα εκτέλεσε ο ίδιος με τους συνεργάτες του στα δ.σ. με πείσμα και μεράκι και τα παρέδωσε περίλαμπρα στη Χαλκιδική μας, σε μας και στις γενιές που θα ‘ρθουν.:

1. Η κατασκευή του  ανδριάντα του καπετάν Χάψα  με την αναπαράσταση της φονικής μάχης των Βασιλικών του 1821.
 Πρόκειται για το μεγαλόπρεπο και επιβλητικό μνημείο που  βρίσκεται πλησίον της Ι.Μ. της Αγ. Αναστασίας, πάνω στο δρόμο Θεσ/νίκης-Ιερισσού, το οποίο  ανάδειξε πλέον χειροπιαστά την ιστορία της Χαλκιδικής και που  θα διαλαλεί στους αιώνες τη μεγάλη θυσία-συμβολή των Χαλκιδικιωτών στον αγώνα του 1821.
Το μνημείο  στήθηκε με πρωτοβουλία και δαπάνη του Συλλόγου στο χώρο όπου στις 10 Ιουνίου 1821 έλαβε χώρα η γνωστή μάχη των Βασιλικών, η φοβερή σύγκρουση Ελλήνων και Τούρκων, όπου οι Έλληνες μαχόμενοι με απαράμιλλη ανδρεία, λίγοι αυτοί εναντίον χιλιάδων εχθρών, χωρίς καμιά σκέψη υποχώρησης,  αγωνιζόμενοι  με χέρια και με δόντια, έπεσαν μέχρις ενός, με τελευταίο το Χάψα, υπερασπιζόμενοι την τιμή της Πατρίδας.
Εκεί, κάθε χρόνο, το πρώτο δεκαήμερο του Ιουνίου εορτάζεται επίσημα η επέτειος της φονικής μάχης με θρησκευτικό μνημόσυνο για τους πεσόντες, με πανηγυρικούς λόγους, με καταθέσεις στεφανιών, με μουσικές και χορωδίες. Εκεί κάθε χρόνο βλέπει κανείς ζωντανή την ιστορία της Χαλκιδικής μας, που θέλουν να αγνοούν μερικοί. Η όλη τελετή διοργανώνεται από το Σύλλογο με συνδιοργανωτές τη Νομαρχία Χαλκιδικής, και τους Δήμους Ανθεμούντα (Γαλάτιστα), Βασιλικών και Τορώνης (Συκιά) .

2. Η ονομασία της πλατείας που βρίσκεται στην ανατολική είσοδο της Θεσσαλονίκης (τέρμα Βούλγαρη)  σε ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΑΠΕΤΑΝ ΧΑΨΑ και η τοποθέτηση σ’ αυτήν, της  προτομής του καπετάν Χάψα .
Η ονομασία δόθηκε με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Θεσσαλονίκης, ύστερα από πρόταση-παρέμβαση του Συλλόγου μας . Με πρωτοβουλία και δαπάνη του Συλλόγου στήθηκε η προτομή του καπετάν Χάψα, επάνω  σ΄ ένα ψηλό δωρικής γραμμής μαρμάρινο βάθρο. Οι τέσσερις σημαίες που ανεμίζουν δίπλα  του αποτελούν ερέθισμα μνήμης της θυσίας του καπετάνιου και των παλικαριών του, που έπεσαν αγωνιζόμενοι για την ελευθερία της πατρίδας μας.
 Εκεί, κάθε χρόνο γιορτάζεται από το Σύλλογο η εθνική επέτειος της 25ης Μαρτίου, γίνεται στέψη του μνημείου και εκτελείται  σχετικό  εορταστικό πρόγραμμα.

3. Η απόκτηση μόνιμης στέγης.
  Μεγάλη επιτυχία και μεγάλο έργο αποτελεί η απόκτηση μόνιμης  στέγης, σε ωραία αίθουσα 130 τ.μ. στη Θεσσαλονίκη, στην οδό Μαντώς Μαυρογένους 23 στην περιοχή Ν. Ελβετία, όπου στεγάστηκαν, ύστερα από 100 έτη «πλάνητος βίου»,  οριστικά τα γραφεία του Συλλόγου και όπου γίνονται σχεδόν όλες οι δραστηριότητές του. Η αίθουσα πλήρως εξοπλισμένη αποτελεί το κέντρο όλων των Χαλκιδικιωτών και διατίθεται για χρήση σε όλους τους Συλλόγους της Χαλκιδικής που δεν έχουν δική τους στέγη εντελώς δωρεάν. Η όλη δαπάνη της αγοράς και επίπλωσης έγινε από το Σύλλογο με εισφορές, συνδρομές και χορηγίες των μελών και των φίλων της Χαλκιδικής.

 Η ανέγερση του ανδριάντα του Αριστοτέλη στο ΑΠΘ
Ο Βρασίδας οραματίστηκε και ένα τέταρτο μεγάλο έργο: την κατασκευή από το Σύλλογο και τη δωρεάν προσφορά προς το ΑΠΘ του ανδριάντα του Αριστοτέλη, προκειμένου αυτός να στηθεί στον υπαίθριο χώρο του Ιδρύματος.. Γιατί δεν μπορούσε να ανεχθεί το γεγονός ότι στο Πανεπιστήμιο που φέρει το όνομα του αρχαίου σοφού να μην υπάρχει το άγαλμά του.
Το έργο αυτό το καταπιάστηκε με πολύ μεράκι. Αφιέρωσε σ’  αυτό γεμάτος πάθος και ενεργητικότητα την τελευταία περίοδο της ζωής. Ήρθε σε επαφή με τις πρυτανικές αρχές, προετοίμασε καλά το έδαφος, άρχισε τη συγκέντρωση χρημάτων, προκήρυξε πανελλήνιο δημόσιο διαγωνισμό, αλλά η μοίρα δεν του έδωσε τη χαρά να δει το έργο τελειωμένο
 Το όνειρό του όμως δεν το εγκαταλείψαμε. Όπως γράφουμε σε άλλη σελίδα του τεύχους αυτού το έργο ήδη κατασκευάζεται. Ο γλύπτης, ο νικητής του διαγωνισμού, το «δουλεύει» στο εργαστήριό του και ελπίζουμε την προσεχή άνοιξη να χαρούμε όλοι το στήσιμό του και τα αποκαλυπτήρια, στο χώρο τον οποίο  με απόφασή του το Πανεπιστήμιο παραχώρησε. Και είναι βέβαιο ότι τότε θα αγάλλεται και η δική του ψυχή από τους ουρανούς.

Αγαπημένε μας φίλε Βρασίδα, σ’ ευχαριστούμε για όσα έπραξες και ήταν τόσα πολλά. Σου υποσχόμαστε ότι θα συνεχίσουμε το έργο σου και δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ.
Η ΜΝΗΜΗ ΣΟΥ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΑΙΩΝΙΑ._


Για το δ.σ.
Μιχάλης Καρτσιώτης